Tegenover die ambities staat de realiteit van vandaag: een vaak grimmige wereld die voelt als één stap vooruit, twee achteruit. Boegbeeldschap gaat in mijn ogen dan ook over het blijven hameren op het verhaal van vooruitgang. Realistisch maar met de focus op wat er wél kan, en welke (moeilijke) beslissingen daarvoor nodig zijn.

Daaronder zit een stroom die ik minstens zo boeiend vind. Het idee ‘wie ben ik om dit te zeggen?’ en ‘hoeveel spreekruimte kan ik nemen?’. De dynamiek van bescheidenheid versus lef, zorgvuldigheid versus risico nemen. Richting geven, terwijl je je eigen kennis en kunde kunt relativeren.

Dat maakt het elke keer weer een uitdaging. Niet wachten tot het klopt of compleet is, maar bereid zijn om naar voren te stappen.

Ik zie het zo: zichtbaarheid is geen doel, maar een verantwoordelijkheid.